- ii7G♯m7
- V7C♯7
- Imaj7F♯maj7
C♯7 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord C♯7 to akord dominantowy zbudowany od dźwięku C♯. Składa się z dźwięków: C♯, E♯, G♯ i B. Jest enharmonicznie tym samym akordem co D♭7.
Dominantowe septymowe akordy brzmią napięcie, bluesowo i energicznie. Dodana septyma mała tworzy napęd do rozwiązania, dlatego ten akord to podstawa bluesa i kadencji w jazzie oraz muzyce pop.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać C♯7 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na C♯, palec wskazujący na E♯, palec środkowy na G♯ i mały palec na B. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Na klawiaturze C♯ i G♯ to czarne klawisze, a E♯ i B to białe. E♯ to klawisz, który zwykle nazywamy F. Kciuk zaczyna na czarnym klawiszu, więc przesuń całą dłoń nieco głębiej, w stronę pokrywy klawiatury. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze C♯7 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Ten chwyt ma baré na 9. progu: trzymaj palec wskazujący płasko na strunach, a pozostałe zaokrąglone, żeby nie tłumiły sąsiednich strun.
C♯ · E♯ · G♯ · B
Zagraj C♯7 na pianinie online
Za darmo, w przeglądarce: grasz myszką, klawiaturą komputera albo klawiaturą MIDI na USB. Bez zakładania konta.
Inna nazwa D♭7
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | C♯(C#) | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | E♯(E#) | |
| 5 | Kwinta czysta | 7 | G♯(G#) | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | B |
Akord C♯7 powstaje z prymy, tercji wielkiej, kwinty czystej i septymy małej. Zacznij od prymy C♯ i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: C♯, E♯, G♯ i B. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Blues, jazz, funk i rock'n'roll opierają się na akordach dominantowych septymowych. Zwykle działają jako V7 rozwiązujący się do toniki lub jako szkielet dwunastotaktowego bluesa.
W tonacjach durowych C♯7 występuje w Fis-dur (V7), w molowych w fis-moll (V7) i dis-moll (VII7). Jako V7 w fis-moll bierze tercję, E♯, z gamy molowej harmonicznej: to VII stopień tonacji podwyższony o pół tonu.
C♯7 i C♯maj7 na papierze wyglądają podobnie, a brzmią przeciwnie: septyma w C♯7 leży cały ton pod oktawą, w C♯maj7 tylko półton. Septyma mała tworzy z tercją wielką tryton, czyli interwał, który każe C♯7 iść dalej. C♯maj7 trytonu nie ma, więc może stać w miejscu.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
C♯7 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Dwunastotaktowy blues w skrócie. Sama tonika jest dominantą septymową i to właśnie robi z tego bluesa.
Turnaround na końcu refrenu: C♯7 to akord, który puszcza całość jeszcze raz od początku.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Szczegóły w Polityce Prywatności.