- ii7B♭m7
- V7♯9E♭7♯9
- Imaj7A♭maj7
E♭7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord E♭7♯9 to akord dominantowy alterowany zbudowany od dźwięku E♭. Składa się z dźwięków: E♭, G, B♭, D♭ i F♯. Jest enharmonicznie tym samym akordem co D♯7♯9.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną brzmią jednocześnie surowo i bluesowo - to starcie tercji wielkiej z podwyższoną noną, którą ucho słyszy niemal jak tercję małą. Sekcje dęte funku, rocka i soulu żyją tym jednym akordem.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać E♭7♯9 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na E♭, palec wskazujący na G, palec środkowy na B♭, palec serdeczny na D♭ i mały palec na F♯. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Na klawiaturze E♭, B♭, D♭ i F♯ to czarne klawisze, a G to biały. Kciuk zaczyna na czarnym klawiszu, więc przesuń całą dłoń nieco głębiej, w stronę pokrywy klawiatury. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze E♭7♯9 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Dociskane dźwięki leżą między 5. a 7. progiem. Nie uderzaj struny 6.
E♭ · G · B♭ · D♭ · F♯
Zagraj E♭7♯9 na pianinie online
Za darmo, w przeglądarce: grasz myszką, klawiaturą komputera albo klawiaturą MIDI na USB. Bez zakładania konta.
Inna nazwa D♯7♯9
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | E♭(Eb) | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | G | |
| 5 | Kwinta czysta | 7 | B♭(Bb) | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | D♭(Db) | |
| ♯9 | Nona zwiększona | 15 | F♯(F#) |
Akord E♭7♯9 powstaje z prymy, tercji wielkiej, kwinty czystej, septymy małej i nony zwiększonej. Zacznij od prymy E♭ i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: E♭, G, B♭, D♭ i F♯. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną napędzają funk, blues-rocka i fusion jako tonika dominantowego vampu, nie tylko jako akord V. Całe groove'y soulu i rockowej gitary powstają wokół tego jednego akordu.
E♭7♯9 ma jednocześnie tercję wielką i podwyższoną nonę, która brzmi jak tercja mała, więc jest durowy i molowy naraz. To zderzenie odróżnia go od E♭7♭9 z noną obniżoną i od E♭9 z noną czystą. Gitarzyści często nazywają go akordem Hendrixa.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
E♭7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Szczegóły w Polityce Prywatności.