- ii7Fm7
- V7♯9B♭7♯9
- Imaj7E♭maj7
B♭7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord B♭7♯9 to akord dominantowy alterowany zbudowany od dźwięku B♭. Składa się z dźwięków: B♭, D, F, A♭ i C♯. Jest enharmonicznie tym samym akordem co A♯7♯9.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną brzmią jednocześnie surowo i bluesowo - to starcie tercji wielkiej z podwyższoną noną, którą ucho słyszy niemal jak tercję małą. Sekcje dęte funku, rocka i soulu żyją tym jednym akordem.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać B♭7♯9 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na B♭, palec wskazujący na C♯, palec środkowy na D, palec serdeczny na F i mały palec na A♭. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Na klawiaturze B♭, A♭ i C♯ to czarne klawisze, a D i F to białe. Kciuk zaczyna na czarnym klawiszu, więc przesuń całą dłoń nieco głębiej, w stronę pokrywy klawiatury. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze B♭7♯9 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Dociskane dźwięki leżą między 1. a 2. progiem. Struna 4 gra pusta. Nie uderzaj struny 6.
B♭ · D · F · A♭ · C♯
Wypróbuj B♭7♯9 na wirtualnym pianinie
Za darmo, w przeglądarce: grasz myszką, klawiaturą komputera albo klawiaturą MIDI na USB. Bez zakładania konta.
Inna nazwa A♯7♯9
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | B♭(Bb) | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | D | |
| 5 | Kwinta czysta | 7 | F | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | A♭(Ab) | |
| ♯9 | Nona zwiększona | 15 | C♯(C#) |
Akord B♭7♯9 powstaje z prymy, tercji wielkiej, kwinty czystej, septymy małej i nony zwiększonej. Zacznij od prymy B♭ i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: B♭, D, F, A♭ i C♯. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną napędzają funk, blues-rocka i fusion jako tonika dominantowego vampu, nie tylko jako akord V. Całe groove'y soulu i rockowej gitary powstają wokół tego jednego akordu.
B♭7♯9 ma jednocześnie tercję wielką i podwyższoną nonę, która brzmi jak tercja mała, więc jest durowy i molowy naraz. To zderzenie odróżnia go od B♭7♭9 z noną obniżoną i od B♭9 z noną czystą. Gitarzyści często nazywają go akordem Hendrixa.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
B♭7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Szczegóły w Polityce Prywatności.