- ii7Am7
- V7♯9D7♯9
- Imaj7Gmaj7
D7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord D7♯9 to akord dominantowy alterowany zbudowany od dźwięku D. Składa się z dźwięków: D, F♯, A, C i E♯.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną brzmią jednocześnie surowo i bluesowo - to starcie tercji wielkiej z podwyższoną noną, którą ucho słyszy niemal jak tercję małą. Sekcje dęte funku, rocka i soulu żyją tym jednym akordem.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać D7♯9 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na D, palec wskazujący na F♯, palec środkowy na A, palec serdeczny na C i mały palec na E♯. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Na klawiaturze F♯ to czarny klawisz, a D, A, C i E♯ to białe. E♯ to klawisz, który zwykle nazywamy F. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze D7♯9 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Dociskane dźwięki leżą między 4. a 6. progiem. Nie uderzaj struny 6.
D · F♯ · A · C · E♯
Wypróbuj D7♯9 na wirtualnym pianinie
Za darmo, w przeglądarce: grasz myszką, klawiaturą komputera albo klawiaturą MIDI na USB. Bez zakładania konta.
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | D | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | F♯(F#) | |
| 5 | Kwinta czysta | 7 | A | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | C | |
| ♯9 | Nona zwiększona | 15 | E♯(E#) |
Akord D7♯9 powstaje z prymy, tercji wielkiej, kwinty czystej, septymy małej i nony zwiększonej. Zacznij od prymy D i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: D, F♯, A, C i E♯. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną napędzają funk, blues-rocka i fusion jako tonika dominantowego vampu, nie tylko jako akord V. Całe groove'y soulu i rockowej gitary powstają wokół tego jednego akordu.
D7♯9 ma jednocześnie tercję wielką i podwyższoną nonę, która brzmi jak tercja mała, więc jest durowy i molowy naraz. To zderzenie odróżnia go od D7♭9 z noną obniżoną i od D9 z noną czystą. Gitarzyści często nazywają go akordem Hendrixa.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
D7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Szczegóły w Polityce Prywatności.