- ii7Em7
- V7♯9A7♯9
- Imaj7Dmaj7
A7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord A7♯9 to akord dominantowy alterowany zbudowany od dźwięku A. Składa się z dźwięków: A, C♯, E, G i B♯.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną brzmią jednocześnie surowo i bluesowo - to starcie tercji wielkiej z podwyższoną noną, którą ucho słyszy niemal jak tercję małą. Sekcje dęte funku, rocka i soulu żyją tym jednym akordem.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać A7♯9 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na A, palec wskazujący na B♯, palec środkowy na C♯, palec serdeczny na E i mały palec na G. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Na klawiaturze C♯ to czarny klawisz, a A, E, G i B♯ to białe. B♯ to klawisz, który zwykle nazywamy C. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze A7♯9 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Dociskane dźwięki leżą między 2. a 5. progiem. Struny 3 i 1 grają puste.
A · C♯ · E · G · B♯
Zagraj A7♯9 na pianinie online
Za darmo, w przeglądarce: grasz myszką, klawiaturą komputera albo klawiaturą MIDI na USB. Bez zakładania konta.
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | A | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | C♯(C#) | |
| 5 | Kwinta czysta | 7 | E | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | G | |
| ♯9 | Nona zwiększona | 15 | B♯(B#) |
Akord A7♯9 powstaje z prymy, tercji wielkiej, kwinty czystej, septymy małej i nony zwiększonej. Zacznij od prymy A i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: A, C♯, E, G i B♯. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną napędzają funk, blues-rocka i fusion jako tonika dominantowego vampu, nie tylko jako akord V. Całe groove'y soulu i rockowej gitary powstają wokół tego jednego akordu.
A7♯9 ma jednocześnie tercję wielką i podwyższoną nonę, która brzmi jak tercja mała, więc jest durowy i molowy naraz. To zderzenie odróżnia go od A7♭9 z noną obniżoną i od A9 z noną czystą. Gitarzyści często nazywają go akordem Hendrixa.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
A7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Szczegóły w Polityce Prywatności.