- ii7F♯m7
- V7♯9B7♯9
- Imaj7Emaj7
B7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord B7♯9 to akord dominantowy alterowany zbudowany od dźwięku B. Składa się z dźwięków: B, D♯, F♯, A i C𝄪.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną brzmią jednocześnie surowo i bluesowo - to starcie tercji wielkiej z podwyższoną noną, którą ucho słyszy niemal jak tercję małą. Sekcje dęte funku, rocka i soulu żyją tym jednym akordem.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać B7♯9 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na B, palec wskazujący na C𝄪, palec środkowy na D♯, palec serdeczny na F♯ i mały palec na A. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Na klawiaturze D♯ i F♯ to czarne klawisze, a B, A i C𝄪 to białe. C𝄪 to klawisz, który zwykle nazywamy D. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze B7♯9 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Dociskane dźwięki leżą między 1. a 3. progiem. Nie uderzaj struny 6.
B · D♯ · F♯ · A · C𝄪
Wypróbuj B7♯9 na wirtualnym pianinie
Za darmo, w przeglądarce: grasz myszką, klawiaturą komputera albo klawiaturą MIDI na USB. Bez zakładania konta.
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | B | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | D♯(D#) | |
| 5 | Kwinta czysta | 7 | F♯(F#) | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | A | |
| ♯9 | Nona zwiększona | 15 | C𝄪(C##) |
Akord B7♯9 powstaje z prymy, tercji wielkiej, kwinty czystej, septymy małej i nony zwiększonej. Zacznij od prymy B i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: B, D♯, F♯, A i C𝄪. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe septymowe z podwyższoną noną napędzają funk, blues-rocka i fusion jako tonika dominantowego vampu, nie tylko jako akord V. Całe groove'y soulu i rockowej gitary powstają wokół tego jednego akordu.
B7♯9 ma jednocześnie tercję wielką i podwyższoną nonę, która brzmi jak tercja mała, więc jest durowy i molowy naraz. To zderzenie odróżnia go od B7♭9 z noną obniżoną i od B9 z noną czystą. Gitarzyści często nazywają go akordem Hendrixa.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
B7♯9 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Szczegóły w Polityce Prywatności.