- ii7Fm7
- V13B♭13
- Imaj7E♭maj7
B♭13 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord B♭13 to akord tercdecymowy dominantowy zbudowany od dźwięku B♭. Składa się z dźwięków: B♭, D, A♭, C i G. Jest enharmonicznie tym samym akordem co A♯13.
Akordy dominantowe tercdecymowe to najpełniejsze brzmienie dominanty w powszechnym użyciu - dominanta septymowa z dołożoną noną i tercdecymą na górze. Seksta wielka na szczycie, brzmiąca oktawę wyżej jako tercdecyma, daje akordowi jasne, otwarte wieko.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać B♭13 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na B♭, palec wskazujący na D, palec środkowy na A♭, palec serdeczny na C i mały palec na G. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze B♭13 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Ten chwyt ma baré: trzymaj palec wskazujący płasko na gryfie, a pozostałe zaokrąglone, żeby nie tłumiły sąsiednich strun. Uderzaj tylko struny oznaczone w diagramie jako aktywne.
Inna nazwa A♯13
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | B♭(Bb) | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | D | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | A♭(Ab) | |
| 9 | Nona wielka | 14 | C | |
| 13 | Tercdecyma wielka | 21 | G |
Akord B♭13 powstaje z prymy, tercji wielkiej, septymy małej, nony wielkiej i tercdecymy wielkiej. Zacznij od prymy B♭ i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: B♭, D, A♭, C i G. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe tercdecymowe to domyślna, bogata dominanta w jazzowych, gospelowych i R&B-owych układach na dęte i klawisze - najczęściej V7 rozwiązujący się do toniki durowej lub molowej. Aranżacje big-bandowe sięgają po nie tam, gdzie zwykła dominanta septymowa brzmiałaby ubogo.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
B♭13 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Dwunastotaktowy blues w skrócie. Sama tonika jest dominantą septymową i to właśnie robi z tego bluesa.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Polityce Prywatności.