- ii7B♯m7
- V13E♯13
- Imaj7A♯maj7
E♯13 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Akord E♯13 to akord tercdecymowy dominantowy zbudowany od dźwięku E♯. Składa się z dźwięków: E♯, G𝄪, D♯, F𝄪 i C𝄪. Jest enharmonicznie tym samym akordem co F13.
Akordy dominantowe tercdecymowe to najpełniejsze brzmienie dominanty w powszechnym użyciu - dominanta septymowa z dołożoną noną i tercdecymą na górze. Seksta wielka na szczycie, brzmiąca oktawę wyżej jako tercdecyma, daje akordowi jasne, otwarte wieko.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Aby zagrać E♯13 na pianinie, ułóż prawą rękę tak: kciuk na E♯, palec wskazujący na G𝄪, palec środkowy na D♯, palec serdeczny na F𝄪 i mały palec na C𝄪. Naciśnij klawisze jednocześnie i posłuchaj, czy brzmią równo. Ćwicz przejścia powoli, a potem dołóż metronom.

Przełącz na diagram interaktywny, aby usłyszeć akord, zmienić układ i zobaczyć nazwy dźwięków zamiast palcowania.
Na gitarze E♯13 najczęściej gra się chwytem pokazanym powyżej. Ten chwyt ma baré: trzymaj palec wskazujący płasko na gryfie, a pozostałe zaokrąglone, żeby nie tłumiły sąsiednich strun. Uderzaj tylko struny oznaczone w diagramie jako aktywne.
Inna nazwa F13
| Stopień | Interwał | Półtony | Dźwięk | Posłuchaj |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Pryma | 0 | E♯(E#) | |
| 3 | Tercja wielka | 4 | G𝄪(G##) | |
| ♭7 | Septyma mała | 10 | D♯(D#) | |
| 9 | Nona wielka | 14 | F𝄪(F##) | |
| 13 | Tercdecyma wielka | 21 | C𝄪(C##) |
Akord E♯13 powstaje z prymy, tercji wielkiej, septymy małej, nony wielkiej i tercdecymy wielkiej. Zacznij od prymy E♯ i ułóż interwały, aż wyjdzie cały akord: E♯, G𝄪, D♯, F𝄪 i C𝄪. Ta sama formuła daje akord w każdej innej tonacji.
Akordy dominantowe tercdecymowe to domyślna, bogata dominanta w jazzowych, gospelowych i R&B-owych układach na dęte i klawisze - najczęściej V7 rozwiązujący się do toniki durowej lub molowej. Aranżacje big-bandowe sięgają po nie tam, gdzie zwykła dominanta septymowa brzmiałaby ubogo.
Akord dominantowy chce się rozwiązać. Jego dom to V stopień tonacji durowej - i I stopień bluesa, gdzie napięcie nie znika ani na chwilę.
E♯13 chce się rozwiązać, więc zakończenie pętli na nim od razu oddaje ją z powrotem na początek.
Dwunastotaktowy blues w skrócie. Sama tonika jest dominantą septymową i to właśnie robi z tego bluesa.
Używamy plików cookie, żeby mierzyć korzystanie z serwisu i zapamiętać Twoje ustawienia. Polityce Prywatności.